Goodbye Ghana

Dag vriendjes en vriendinnetjes,

Dat was het dan alweer. Aanstaande maandag vertrekt mijn bus vanuit Tamale naar Accra, vanwaar ik dinsdagavond terugvlieg naar Nederland. Met gemengde gevoelens beleef ik deze laatste dagen in de stad die me toch erg eigen is geworden de afgelopen maanden. En vooral de familie, waar ik al die tijd behandelt ben alsof ik hun eigen kind was. Geweldig! Morgen neem ik afscheid van de vrijwilligers en zondag regelt de familie een 'goodbye party' voor mij. Haha, ik ben benieuwd. Dat wordt waarschijnlijk nog een keertje veel rijst & cola ;)

Rijst & cola. Dat doet me denken aan afgelopen zondag, toen ik opnieuw een bruiloft had. Dit keer van een collega van m'n moeder die erop stond dat ik ook kwam. Nou vooruit dan.. Na 2 bruiloften is de lol er wel een beetje af, maar als het de feestsfeer voor de bruid verhoogd, wil ik daar natuurlijk graag aan meehelpen ;)
De binnenkomst was nog beschamender dan ik ooit eerder had gehad. Ik werd in allerijl naar de slaapkamer van de bruid gesleurd, waar haar vriendinnen (die naast de bruid zaten op bed) aan de kant werden gestuurd, zodat ik naast haar plaats kon nemen. Ehh, het ergste was nog.. ik had haar nog nooit gezien en wist haar naam niet eens! Oeps. Gelukkig wist ze de mijne ook niet ;) Ze was iig wel blij me te zien, want ze hield me een kwartier lang stevig vast. Of ik daar nou zo blij mee was.. Ondertussen schoot de fotograaf tientallen kiekjes van ons (voor haar nageslacht). Na een uur mocht ik de kamer eindelijk weer verlaten en begon het echte feest; gezellig teuten met je buurvrouw (in Dagbani, de afrikaanse taal) en ondertussen rijst uit een 'take-away' bakje nuttigen. Altijd weer gezellig.
Soms doe ik dan nog 's een verwoede poging om een foto te maken, maar dat moet je echt in een fractie van een seconde doen, anders staan er tientallen halfnaakte kinderen om je heen die allemaal op de foto willen. En aangezien ik het feest voor de gasten meestal niet wil verpesten..

Verder heb ik een week geleden afscheid genomen van m'n puberale Saka Saka studentjes. Het was toch lastiger dan ik had verwacht. We hebben voor de laatste keer met z'n allen het spel gedaan dat Linda en ik ze geleerd hebben en waar ze helemaal gek van zijn. Dit keer kregen ze een snoepje als hun team won. Ook al zijn sommigen al 18 jaar, ze weten dan opeens niet hoe vals ze moeten spelen ;) Helaas zijn er geen nieuwe vrijwilligers die ons werk gaan voortzetten, wat betekent dat de Student's Club opnieuw stil komt te liggen. En dat terwijl de jongeren ontzettend enthousiast zijn.

Dit keer heb ik eigenlijk niet zo heel veel spectaculairs te vertellen, aangezien ik de afgelopen dagen niet veel meer gezien heb dan het plafond in m'n slaapkamer (waar soms een spinnetje voorbij kroop). De week begon dit keer namelijk niet zo lekker als normaal. Ik voelde me vanaf vorige week donderdag al niet zo lekker en besloot er de volgende dag nog maar eens 'n malariatestje tegenaan te gooien (dat kan nu nog mooi een keertje). Dit keer in de 'Adam's Clinic', een medische kliniek die gesponsord wordt door NorGhaVo. Een kliniek kun je het nauwelijks noemen, het bestaat uit 5 lemen hutjes met strodak; van laboratorium tot wondverzorgingskamer. Aangezien ik blank was, mocht ik de rij wachtenden voorbijstreven (schaam schaam..) en werd direct doorverwezen naar het lab. Daar mocht ik het hele proces, van het bloedprikken tot de uitslag, van dichtbij meemaken. Pff, als je ziet hoe dat gebeurt.. M'n bloed werd buiten in de zon te drogen gelegd, besmeurd met inkt op een tegeltje, een kwartier tegen de muur gezet en toen onderzocht. Hmm, aparte onderzoekswijzen hebben ze hier. Als er al malariaparasieten in hadden gezeten, dan waren die na de droogbehandeling zeker wel tot hun botjes uitgedroogd. En ja hoor, de uitslag was negatief. No malaria.
Maandag echter, voelde ik me nog slechter. Dus huppa, weer naar de Adam's Clinic. Daar wilden ze niet nog een malariatest doen (ook niet op mijn aanvraag), dus onderzocht de dokter mij maar door wat dingetjes op te meten e.d. Daarna mocht ik zelf kiezen; wil je beginnen aan een antibioticakuur of een malariakuur? Ehh, wie is hier de dokter?!? Na 1,5 uur wist ik nog niet wat ik had (ik was inmiddels al bijna flauwgevallen) en ben ik naar een ander lab gegaan. En ja hoor, daar hadden ze een dokter die er iets meer vanaf wist; ik had weer malaria.

De rest van de week kwakkelde ik wat voort. De tweede keer malaria schijnt je lichamelijk veel zieker te maken dan de eerste keer. Nou, dat heb ik geweten! Gelukkig gaat het nu, op sommige spurtmomenten naar de wc na, weer goed met me. Hier in Ghana hebben de mensen een rotsvast vertrouwen in pilletjes. Een pilletje hier, een pilletje daar. Voor alle kwaaltjes is er wel iets te verkijgen. M'n gasmoeder is er ook zo eentje. Volgens haar bestaat er maar 1 soort pil voor je buik (ongeacht je nou last hebt van je darmen, maag, blaas, etc), die altijd werkt. Ahum. Dus die kreeg ik van haar afgelopen week. Toen ze een uurtje later vroeg of ik al beter was en ik antwoordde dat dat niet het geval was, vroeg ze heel verbaasd; heb je je pilletje dan niet ingenomen? Haha, hoe moet je die mensen nou wijsmaken dat het allemaal wel wat ingewikkelder zit?!

Sinds een week is het weer opeens omgeslagen. Van de een op de andere dag. Het nieuws ging als een lopend vuurtje rond; ' Harmattan has started!'. 's Nachts zijn de nachten 'cool' (zoals ze dat hier zeggen) en waait de wind krachtig. Rond een uur of 10 in de ochtend begint de zon z'n werk te doen en wordt het gedurende de dag errug heet (tegen de 40 graden). Heet en stoffig. Je moet je mond niet opendoen als je fietst, want dan kom je aan met en mond vol zand. In het weeshuis worden de kinderen dik aangekleed; de hemden en onderbroeken worden uit de kast getrokken en de zelfgebreide truien, gebreid door nederlandse oma's, worden dankbaar door de kindertjes aangetrokken. Voor hun is het echt alsof de winter begonnen is. Mensen lopen rond in dikke truien en wollen mutsen en iedereen is opeens verkouden. En dat terwijl het op de koudste momenten nog steeds rond de 25 graden is ;)

Voor degenen die nog heeel graag een zwart babietje willen hebben; bel me eventjes. Het kan nu nog! Het is echt aan te raden, want ze zijn zo vertederend! Paulien?! ;) M'n volgende update komt binnenkort nog, dus blijf de site checken. En wie weet, tot volgende week in het Emmense!

Liefs,

Ezzie