Safari & malari(a) time!

Deseba!

Leuk om te horen dat het in Nederland echt herfst wordt (inclusief stormen!), terwijl het hier alsmaar warmer en warmer wordt.. De bladeren vallen ook hier van de bomen trouwens, maar dat komt omdat er al weken geen regen meer is gevallen.

Afgelopen vrijdag was het eindelijk zo ver; safari time! Michel, Ingeborg, Noortje en ik nestelden ons bepakt en bezakt rond half 2 op de voorste rij in een redelijk luxe uitziende bus. Expres op de voorste rij, want daar had je lekker veel beenruimte. Tot onze verbazing kreeg iedereen in deze bus zelfs een stoelnummer! Dit keer geen overvolle bus dus, maar hij vertrok netjes nadat het laatste plekje verkocht was. Genietend van het uitzicht reden we zo'n 1,5 uur langs dorpjes en bossen. Totdat we plotseling remden bij een groep mensen langs de kant van de weg. Oh nee, die moesten ook nog mee! De een na de ander stapte in, totdat de bus zo vol zat dat de mensen bijna bij de chauffeur op schoot zaten. Er stapte zelfs een geit in, die lekker een dutje ging doen onder een stoel. Een oude gerimpelde man had een (levende!) kip aan z'n poten vast, die door alle drukte -en omdat ie op de kop hing- buiten bewustzijn raakte. Haha, hier kan dat allemaal gewoon. De weg naar Mole National Park was op z'n zachts gezegd slecht. Het scheen de chauffeur niet te deren dat de zandweg vol gaten zat, hij scheurde er overheen alsof hij voorin de race lag bij een formule 1 wedstrijd. Gelukkig bereikten we heelhuids een dorp zo'n 20 km van Mole gelegen, waar we een pitstop maakten. Het begon al donker te worden en de rit duurde al 3 uur, dus ik begon al een beetje gaar te worden. De chauffeur zelf had echter geen enkele haast. Hij schakelde de motor uit en ging ervandoor. Niemand wist waarheen, maar het duurde minstens een uur voordat hij weer kwam opdagen. Tja, Ghanezen en opschieten.. ;) Toen hij eindelijk weer achter het stuur kroop was het al donker.

We kwamen er wel.. Ook al duurde het innen van de entree nog eens 45 minuten (voor een handje vol mensen) omdat ze hier nooit en never wisselgeld hebben en draaide de bus nog 10 rondjes over de parkeerplaats voordat ie stilstond. Op weg naar onze kamer liep ik tegen een donker, groot gevaarte op. Ahhh, ik schrok me wild! Ik dacht dat het een steen was, maar een groot wrattenzwijn sprong -net zo geschrokken van mij als ik van hem- 2 meter naar achteren. Toen ik al 't stof uit m'n ogen had gewreven zag ik dat het gras volstond met zwijnen, die gezellig hun avondeten zaten op te grazen.

Het diner moest minstens 1,5 uur van tevoren besteld worden, aangezien ze hier altijd uren bezig zijn met koken (zelfs als je een simpele salade besteld..). Waarschijnlijk omdat ze eerst nog op jacht moeten voor de ingredienten. Dan is het iig wel vers he! Natuurlijk was m'n verwachting van het eten hooggespannen; helaas viel het een beetje tegen. Op een klein bordje lag wat witte rijst, een kippepootje (die overigens wel errug lekker mals was!) en een simpele salade. Tja.. het blijft Ghana. Na het eten begon de strijd met de klamboe's. Elke keer is het weer een heel gedoe om die dingen goed op te hangen. Of er zit geen haakje in het plafond, of het plafond is veeel te hoog om erbij te kunnen. In dit geval beiden. Ghanezen zouden dan het volgende doen: die schuiven een bureau naar het midden van de kamer, waar ze vervolgens een gammel nachtkastje op zetten en daarbovenop een nog weer gammelere stoel. Ga daar maar eens op staan! Wij, nuchtiger Hollanders, zijn natuurlijk veel inventiever. Wij hebben gewoon een lijntje door de kamer gehangen, zodat alle 4 de klamboe's daar netjes in een rijtje aan opgehangen konden worden.

De volgende ochtend om half 6 werd ik wakker. De eerste ochtendstralen schenen door de gordijnen en in de verte hoorde je al wat 'bijzondere' dierengeluiden. Toen ik uit het raam keek, wist ik niet wat ik zag! Een grote, groene vlakte strekte zich zo ver uit als ik kon kijken. Prachtig!! Je zag zelfs antilopen grazen in het frisse gras. Door het gebrek aan economisch inzicht was er geen mogelijheid om te ontbijten voordat de 'gamewalk' van half 7 begon. Oei, 2 uur lopen op een lege maag, dat zag ik niet zo zitten. Gelukkig hadden we nog wat eterij van de reis over. Ieder gewapend met een pak koekjes en een pakje sap gingen we vol goede moed op pad. Laat ze maar komen die wilde dieren! Al snel zagen we de wrattenzwijnen (warthogs), die samen met wat bavianen op zoek waren naar hun ontbijt. Haha, ik moet altijd lachen als ik apen zie (misschien omdat ze zoveel op ons lijken ;)). Onze gids, officieel parkwachter, had een geweer over z'n schouder gegooid om voor ons leven te vechten -indien dat nodig zou zijn. Af en toe greep hij snel naar dat ding, waarop ik schichtig om me heen keek waar de leeuwen zich verstopt hadden. Maarr.. zei de gids (waar ik even een gesprekje mee aanknoopte om te vragen of er daadwerkelijk leeuwen zaten).. we hebben wel leeuwen, maar die hebben we al 20 jaar niet meer gezien! Wahaha, jaja, dan hebben jullie zeker ook dinosauriers, die de laatste 10.000 jaar niet meer gespot zijn ;) Hmm, het zal wel dacht ik.. Dan hoeven we iig niet bang te zijn opgevreten te worden door een leeuw. Ik ben wel eens eerder op safari geweest (weet je nog Pau! :)) maar toen zaten we in een busje. Lopend voel je je toch wat kwetsbaarder op een of andere manier. Al snel zagen we antilopen, en nog meer antilopen en nog meer.. Maar ook aapjes (red monkeys & blue monkeys), die errug dichtbij ons durfden te komen! Af en toe piepte het mobieltje van de gids en werd de locatie van een olifant doorgegeven. Dus wij weer in grote optocht (we waren met z'n 12-en) richting de aangegeven plaats. Waarom planten ze bij die beesten geen chip in, dat scheelt ons heel wat zoeken ;) Uiteindelijk vonden we toch een olifant! Jammergenoeg een mannetje (die leven altijd alleen), zodat het uitgesloten was dat er nog meer rondliepen. Maar wel supertof! De uitdaging was natuurlijk om er zo dichtbij mogelijk te komen (voor een indrukwekkend kiekje), zonder dat ie brullend op je af kwam. De gids vond dat iets minder leuk, maar hij had immers een geweer bij zich!?
Na tientallen foto's van het imposante beest te hebben geschoten, trokken we verder de jungle in op zoek naar meer wild. De natuur was prachtig! Veel mooie bomen en struiken en overal zag je vogels en vlinders in de mooiste kleuren. Na 33 antilopen (en beesten die daarop leken) te hebben gezien, waren die niet meer zo interessant. Wat wel gaaf was, waren de krokodillen die in een meertje zwommen (waar we aan zaten om uit te rusten) en af en toe hun koppie nieuwsgierig boven het water uitstaken om te zien of iemand zich te dicht bij de rand bevond.. Na 2 uur door struiken en over bomen klauteren en 8 rivieren (met krokodillen) te hebben overgestoken, stonden we opeens weer bij ons hotel! Hmm, we hadden blijkbaar een rondje gelopen.

De hele middag heb ik vervolgens heerlijk lui in het zwembad gehangen. Omdat het hotel op een heuvel lag, zag je zelfs olifanten lopen terwijl je op het terras zat! Het blijkt dat ze soms zelfs bij het zwembad komen om te drinken ;) Ook liepen er overal aapjes, die soms wat eten pikten van onoplettende bezoekers. 's Middags hebben we weer een gamewalk gedaan, helaas was de olifant toen weer op vrouwtjesjacht, ver weg in de bossen. Het is onvoorstelbaar hoe moe je wordt van zo'n dagje puur natuur. Om 18 uur kon ik echt wel slapen! Na een lange nacht zijn we de volgende ochtend per jeep naar Larabanga gereden. Een klein, arm dorpje vlak voor het natuurpark. In het enige questhouse dat het dorp te bieden had, Salia's brothers, hebben we onze bagage gedropt, waarom de gastheer ons een heerlijke maaltijd voorschotelde. Vergeleken met Tamale was het idd ontzettend vervallen en arm. Overal liepen kindertjes (soms bloot of alleen in ondergoed), onttrokken aan het oog van hun moeders, die volgens mij niet eens wisten waar hun kroost de hele dag uithing. Als 'visitor' in Larabanga moet je officieel 2 cedi p/p betalen bij de Ghaneze 'VVV' om alle bezienswaardigheden in het dorp te mogen bekijken. Voor Ghanezen is dat een behoorlijk bedrag, maar wij hadden wel wat sponsorgeld voor deze arme mensen over. Op weg naar het eerste hoogtepunt van het dorp, de 'steen', vertelde Karen, een vrijwilligster die in het dorp woont, dat er vaak oplichters zijn die bij de hotspots geld van je proberen los te peuteren. En ja hoor, bij de steen was het direct raak! De steen op zich stelde niets voor, de historie erachter moest het maken tot wat het was. Verlaten lag hij in het landschap, vergezeld van een oude man in traditioneel islamitisch gewaad.

De oude man kwam direct al op ons af om z'n verhaal af te steken, maar daar staken we direct een stokje voor. Wij, als goed voorbereide Hollanders, hadden het verhaal achter de steen al lang in de reisgids gelezen. Hmm, dat viel de oude vent tegen. Dus probeerde hij het op een andere manier door ons erop te wijzen dat we vrij waren om geld te schenken, het maakte niet uit hoeveel. Maar nee hoor, haha, daar hadden we helemaal geen zin in! ,,Wij geven helemaal niets!'' zeiden we tegen hem. Oei, toen begon hij z'n geduld te verliezen. Boos wees hij ons erop dat we hem geld moesten geven! En dan zeggen ze dat die Ghanezen zo indirect zijn, hmm.. Eigenlijk hadden we wel genoeg van de zeur en wilden we ff wat fotootjes schieten van de steen en verder gaan. Toen we ons richting de steen begaven, werd het de oude man echt teveel. Woedend en met een rood aangelopen hoofd schold hij ons de huid vol. Met z'n armen hing hij helemaal om de steen, om het ding te 'beschermen' met z'n leven. Whaha, wat hebben we gelachen! Hoe meer wij lachten, hoe bozer meneertje werd. Uiteindelijk gingen we gewoon foto's maken, dan maar met die vent erbij op. Al schreeuwende poogde hij ons aan de kant te duwen, wat onbegonnen werk was. Om toch een leuke groepsfoto te maken, gingen we gewoon voor de steen staan (en de man!), zodat de man tussen ons en de steen ingeklemd zat. Met een beetje meten en passen lukte het om een mooi kiekje te schieten. De steen stond er dan wel niet op, maar de man (die kleiner dan ons was) ook niet! Haha, achteraf zag je zijn benen toch nog op de foto staan ;)
Die avond sliepen Ingeborg, Michel en ik op het dak van het guesthouse. Onder de blote sterrenhemel, prachtig! Met wat stokken werd een soort wigwam opgezet, waar we de klamboe overheen konden hangen. Ondanks de luide muziek (die tot 01.00 uur werd gedraaid) en de toch best koude nacht (dat ik het ooit nog koud zou krijgen in Ghana..) heb ik er erg van genoten. Om 03.15 uur ging de wekker helaas alweer, toen ik net heerlijk lag te dromen over de romantische overtocht naar Terschelling samen met Hans ;), omdat we met de bus van 04.00 uur terug moesten richting Tamale.
De bus stond al klaar, midden in het dorp. Precies om 4 uur begon de bus met veel kabaal te toeteren. Niet eventjes, maar minstens 10 minunten lang! Je zou daar maar wonen en dat elke nacht moeten aanhoren :( Na een half uurtje toeren stopte de bus opnieuw in een dorpje, dit keer echter toeterde de chauffeur net zo lang tot de hele bus vol zat. Tja, geduld is een schone zaak hier, want dat duurde minstens een uur. Pas daarna schakelde de chauffeur de motor weer in en kon de reis vervolgd worden. We scheurden wederom als een gek over de hobbelige zandweg terug richting de hoofdweg. Pfff, het is maar goed dat ik geen ontbijt had genomen, want dan had ik die niet binnen kunnen houden. In een recordtijd kwamen we aan in Tamale, waar ik heel snel richting m'n bed ben gegaan.

Die dag voelde ik me niet zo lekker. Het zal wel van de koude nacht op 't dak komen dacht ik.. Maar toen ik dinsdag ook koorts en diarree kreeg, ben ik toch maar eventjes voor een check-up naar het lab gegaan. Samen met 2 andere vrijwilligsters heb ik me laten testen op malaria. Een voor een moesten we meekomen met een vriendelijke mannelijke arts (of zoiets..), die met een redelijk lomp mesje (auw!!) een gat in m'n vinger prikte. Zoo, dat ging er hardhandig aan toe zeg! Het bloed spoot nog net niet tot het plafond ;) Na 5 minuutjes wachten kwam de arts met 3 dubbelgevouwen briefjes in z'n hand naar ons toe. Op elk briefje stond netjes de naam van de desbetreffende persoon vermeld. De arts bleef staan om te wachten totdat we de uitslag gelezen hadden (dat doen ze normaal nooit, dus ik wist al dat iemand van ons 'iets' had). En ja hoor, het was raak! Mijn uitslag was positief, welkom bij de malaria-club! Hmm, ik had nog zo m'n best gedaan om geen malaria te krijgen. Al die nachten onder de klamboe, liters deet smeren elke avond, wekenlang malariapillen slikken en ondanks de hitte elke avond (daar lacht m'n familie me altijd om uit) sokken dragen.. Het mocht allemaal niet baten. Ik heb direct medicijnen gehaald bij de apotheek, elke dag 8 pillen maar liefst! Ik heb me aardig beroerd gevoeld (stomme muggen!), maar nu gaat het al een stuk beter. Het voelt een beetje als griep hebben. De een wordt ontzettend ziek van malaria, de ander krijgt alleen hoofdpijn. Ik zag er een beetje tussen in, lucky me .
Het heeft wel een weekje 'vakantie' opgeleverd, voor zover je op bed liggen vakantie kunt noemen natuurlijk.. Gelukkig heb ik me al die uren thuis prima vermaakt met lezen, ouwehoeren met de jongens en het kleine radiootje die ik van Gardafi gekregen heb. Zelfs met malaria is Ghana zo gek nog niet hoor :)

Morgenmiddag is er een big party van NorGhaVo! De organisatie bestaat precies 5 jaar en daar laten ze hier geen gras over groeien. Dat zal wel weer veel rijst, cola en fanta worden ;) Wat zijn jullie plannen voor aankomend weekend? Liggen er nog leuke feestjes in het verschiet? Enjoy your weekend en tot de volgende keer!

Qua psychologie kun je hier trouwens prima uit de voeten! Ik kan hier nog wel een extra studie gaan doen ;)

Kusje en liefs,

Esther